"Pisanie bloga będę kontynuować na mojej stronie domowej. Żal by mi było usun±ć lub oddać tyle mojego wysiłku i po¶więcone 11 złotych , a więc ten blog zostanie . Aby poczytać sobie czasem stare notki. To takie miłe uczucie , no nie ? ;) Pozdrowienia dla tych , którzy czytaj± moje wypociny. Do zobaczenia."

"Czasami wydaje mi się , że moi przyjaciele nie dostrzegaj± tego szczę¶cia , które maj±. Nie chcę nikogo krytykować. Nie chcę także użalać się nad sob± , ale to niestety , zawsze tak wychodzi ... Maciek jest szczę¶liwy. Oliwia jest szczę¶liwa , ale dopadaj± j± w±tpliwo¶ci. Ania , hmm... , jest szczę¶liwa (??) , ale co¶ jej przeszkadza. A ja ... Nie jestem szczę¶liwa. I chyba wogóle nie byłam. Jedyny czas, kiedy byłam szczę¶liwa , to we wtorek , kiedy o mało nie rozwaliłam wiolonczeli z rado¶ci. Fajnie jest być szczę¶liwym dlatego , że przyjaciółka taka jest. Ale te szczę¶cie nie trwało długo. Tylko do wieczora. Martinowi podoba się Iza. ¦wietnie , no nie ? Ech , a teraz wszyscy próbuj± mnie z nim swatać. Nie zaprzeczę , dalej go kocham. Ale nie chcę żeby moi przyjaciele mnie z nim swatali. Chcę , żeby to wszystko { je¶li kiedykolwiek miałoby miejsce nie tylko w mojej wyobrażni ) odbyło się bez ich inicjatywy . Bo to byłoby naci±ganie i sama czułabym się żle. Wiedziałabym , że to wszystko jest na siłę ..."

"Cisza. Słychać jednynie chlupot roztopionego ¶niegu pod stopami przechodzniów lub cichy plusk kropli rozpryskaj±cej się o zimny asfalt.A ona idzie. Cicho , z dala od ludzi , latarni , ¶wiatła. W ciemnym dżinsowym płaszczu , który chroni j± przed wyzwiskami,szyderczym ¶miechem i gorycz±. Lecz ona chce poczuć ból , strach . Chce wiedzieć , że żyje. I że wraz z ni± żyje ten cały ¶wiat , w który wierzyła...




Podnoszę smyczek. Czuję t± nie zwykł± siłę przepływaj±c± przez dłonie i palce. S± wolne. Chc± grać,wyrywaj± się , nieposkromione... Smyczek mocno wbija się w wibruj±ce struny. Wkraczam w inny ¶wiat. Zamykam oczy. Czuję , że przez moje ciało przebiegia milion małych iskierek. Tylko zachęcaj± : ,,Graj!Graj!" . Czuję się szczę¶liwa . Słucham tej niezwykłej melodii , któr± jest moje życie. Teraz, dzisiaj - chcę grać!! Lecz czasami smyczke pochyla się nademn± , zalan± łzami i rozkazuj±cym tonem każe dalej ci±gn±ć ten koncert . Przychodz± momenty dobre i złe . Nie poddaj się , lecz czekaj , czekaj na odpowiedni± chwilę , by poczuć się szczę¶liwa..."

"Rozgl±dam się wokoło. Uważnie, by nikogo nie pomin±ć. By zapamiętać osoby , które s± teraz dla mnie tak ważne a kiedy¶ być może nie będę pamiętać ich imion ... Być może kto¶ tak czeka na moje spojrzenie , być może oczekuje mojego wsparcia . Jak wiele razy ja czekałam na czyje¶ spojrzenie ... Jak wiele razy ono się nie pojawiło. Byłam niewidzialna dla jego oczu , choć dla innych osób tak wyrażna że nie dało się mnie pomin±ć. Patrz±c czuję inne spojrzenia wiruj±ce w powietrzu , przecinaj±ce się. Tak niewiele z nich się spotyka, prawda? Tak niewiele znajduje odbiorcę , który czekał z niecierpliwo¶ci± na t± osobliw± ,,przesyłkę" jak± jest u¶miech , rozmowa ... Spojrzenie ... Wykorzystaj szansę, która została ci dana..."

"Poszłam na łatwiznę... Wolałam wmawiać sobie,że już go nie kocham niż cały czas cierpieć ...Wiem , wielu ludzi my¶li o mnie jako o chisteryczce , wiecznie zdołowanej i nigdy nie ciesz±c± się dziewczynie. Naprawdę nie chcę taka być. Chciałabym u¶miechn±ć się do niego,porozmawiać. Przemóc strach ... Poczuć,że mogę jeszcze wszystko naprawić i że co¶ z tego będzie. Wiele razy próbowałam. Wiem że wiecznym czekaniem na jego znak nic nie wskóram... Ci±głym dołowaniem samej siebie także nie. Notorycznym wysyłaniem SMSów też nie. Tylko tylę mogę narazie zrobić. Jak już pisałam bardzo chciałabym się uspokoić , podej¶ć do niego i zagadać ... Spróbuję ... Wiem,powtarzałam sobie to milion razy. Ale powiem jeszcze raz : tym razem się uda!"

"Zawsze wypominałam sobie , że jestem strasznie kochliwa... Jeden chłopak-jeden rok , pełen smutku i mokrej poduszki ... Z tym że na razie takich okresów było : 1. Dzisiaj złamałam podstawow± zasadę. Je¶li będzie to trwało mniej niż rok to znaczy,że osi±gnę punkt krytyczny załamania nerwowego i niskiej samooceny. Jednak dzisiaj przekonałam się również , że moje kochliwo¶ć nie jest aż taka straszna (co jednak nie łagodzi ani trochę skutków złamania podstawowej zasady) . Nie , co ja mówię! Przecież w przypadku Maćka to jest zupełnie inaczej. No,czyli mam kolejny powód do załamania :/ Czuję się nie fair w stosunku do Martina. To tak jakby codziennie wali¶ pię¶ci± w okno do mieszkania jakiej¶ osoby w nadziei,że się odezwie. Ta osoba nie odpowiada,bo przezwyczaiła się do hałasu. I on nagle ustaje ... Być może ta osoba zacznie tęsknić za odgłosami... A może przeciwnie , poczuje ulgę,że się kończyło. Ale z drugiej strony to nie moja wina,że zerwali. Nie ja ich skłóciłam. Gorzej by było,gdyby zerwali przeze mnie. Wtedy chyba nigdy bym sobie nie wybaczyła... Nie kocham Martina ... Kto¶ mi się podoba (ABSOLUTNIE NIE TEN PRYSZCZATY J.J.) ale ma dziewczynę i Maciek mówi,że chyba nigdy ze sob± nie zerw±.Ale chyba tak samo było z Martinem. Przecież wygl±dali na okropnie zżytych ze sob±. Nic nie wskazywało na to,że zerw± ... Nie ważne. Idę spać."